fbpx
sigkollisi-ano-akron-1

Συγκόλληση άνω άκρου: Όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζετε

Η συγκόλληση του άνω άκρου είναι μια διαδικασία κατά την οποία ένας χειρουργός χρειάζεται να  επανασυνδέσει ένα δάχτυλο ή περισσότερα ή/και ολόκληρο τμήμα του άνω άκρου, σε περίπτωση που συμβεί ακρωτηριασμός από το σώμα του ασθενούς.

Οι επεμβάσεις συγκόλλησης πραγματοποιούνται με επιτυχία για περισσότερα από 40 χρόνια, με τα ποσοστά επιβίωσης των επαναφυτευμένων άκρων να είναι αρκετά υψηλά.

Η επέμβαση συγκόλλησης δεν έχει ένδειξη σε όλες τις περιπτώσεις ακρωτηριασμού. Ο χειρουργός θα προσπαθήσει να συγκολλήσει το άκρο μόνο εάν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επιβιώσει και να είναι λειτουργικό. Μερικές φορές όμως, το ακρωτηριασμένο μέλος  έχει υποστεί βαριά βλάβη, που δεν γίνεται να επανατοποθετηθεί, οπότε πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη βοήθεια της επανορθωτικής χειρουργικής ή όπως ονομάζεται σήμερα ορθοπλαστική.

Διαδικασία συγκόλλησης άνω άκρου

Υπάρχουν 3  στάδια στη διαδικασία επανεμφύτευσης των άκρων:

Στάδιο 1: όλοι οι κατεστραμμένοι ιστοί αφαιρούνται προσεκτικά με έναν σχολαστικό χειρουργικό καθαρισμό..

Στάδιο 2:  τα άκρα των οστών καθαρίζονται προτού ενωθούν. Έτσι διευκολύνεται η συγκόλληση των μαλακών ιστών και στις δύο πλευρές του τραύματος. Η ένωση των οστών γίνεται με ειδικές βελόνες, σύρματα ή λάμες και βίδες. Αυτά συγκρατούν τα οστά στη θέση τους και επιτρέπουν την αποκατάσταση των υπολοίπων ιστών.

Στάδιο 3: Στη συνέχεια αποκαθίστανται μύες, τένοντες, αρτηρίες, νεύρα και φλέβες. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστούν μοσχεύματα ή τεχνητά συνθετικά υλικά οστού, δέρματος, τενόντων και αιμοφόρων αγγείων. Τα μοσχεύματα λαμβάνονται συνήθως από το σώμα του ίδιου του ασθενούς.

Ανάρρωση του ασθενούς μετά την επέμβαση συγκόλλησης

Η ανάρρωση μετά από μια τέτοια επέμβαση είναι μακρά. Μετά την επέμβαση, χρειάζεται χρόνος για να αναπτυχθούν ξανά τα νεύρα. Τα νεύρα μεγαλώνουν περίπου δύο εκατοστά το μήνα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστούν μήνες μέχρι να επιστρέψει η αίσθηση στα δάχτυλά σας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι το συγκολλημένο άκρο δεν θα λειτουργήσει ποτέ ακριβώς όπως πριν. Ένα ποσοστό 60% με 80% ανάκτησης της αρχικής χρήσης του άκρου θεωρείται εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Άλλοι παράγοντες που καθορίζουν την πρόγνωση είναι:

·        Ηλικία: Τα νεύρα των νεότερων ασθενών και η αίσθηση γύρω από αυτά, έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκατασταθούν.

·        Περιοχή τραυματισμού: Στατιστικά, η καλύτερη αποκατάσταση γίνεται αν η περιοχή τραυματισμού βρίσκεται από τον βραχίονα και κάτω.

·        Προηγούμενος τραυματισμός της άρθρωσης. Οι ασθενείς που δεν έχουν υποστεί προηγουμένως κάποιον τραυματισμό στην άρθρωση, είναι πιθανότερο να επανέλθουν.

·        Κατάσταση του ακρωτηριασμένου μέλους: Ένα καθαρά κομμένο τμήμα συνήθως ανακτά καλύτερη λειτουργία μετά τη συγκόλληση, από ένα που έχει υποστεί σύνθλιψη.

Φυσικοθεραπεία και αποκατάσταση μετά την επέμβαση

Η πλήρης επούλωση του τραυματισμένου και συγκολλημένου άκρου είναι, όπως αναφέραμε, μόνο η αρχή μιας μακράς διαδικασίας αποκατάστασης. Η φυσικοθεραπεία και η ψυχολογική στήριξη αποτελούν σημαντικά στάδια για τη διαδικασία αποκατάστασης.

Οι νάρθηκες συστήνονται από την αρχή, ώστε να προστατεύουν τους χειρουργημένους  τένοντες και να επιτρέπουν στον ασθενή να κινεί το τμήμα που έχει συγκολληθεί. Οι ασκήσεις φυσικοθεραπείας γίνονται με σκοπό την πρόληψη δυσκαμψίας των αρθρώσεων, για τη διατήρηση της φυσικής κίνησης των μυών και την ελαχιστοποίηση του σχηματισμού ουλώδους ιστού.

Ακόμη όμως και μετά από πλήρη ανάρρωση, οι ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ένα τέτοιο χειρουργείο μπορεί να διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να επανέλθουν στην φόρμα που είχαν πριν από τον τραυματισμό.

Ένας σημαντικός ρόλος στην αποκατάσταση μετά τη συγκόλληση

Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι ο ασθενής παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη διαδικασία αποκατάστασης. Το κάπνισμα προκαλεί σταδιακά κακή κυκλοφορία του αίματος, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια ροής αίματος στο εμφυτευμένο άκρο.

Επίσης, το να «κρέμεται» το χειρουργημένο άκρο κάτω από το επίπεδο της καρδιάς για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, μπορεί να προκαλέσει με τη σειρά του κακή κυκλοφορία στο εμφυτευμένο τμήμα, αλλά και να αποτρέψει τη διάσωση του μέλους.

Ακόμα κάτι σημαντικό που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι η διαδικασία συγκόλλησης ενδέχεται να επηρεάσει ψυχολογικά τον ασθενή. Η διαδικασία αφαίρεσης των επιδέσμων μπορεί να προκαλέσει σοκ, θλίψη, θυμό, δυσπιστία ή απογοήτευση, επειδή το τμήμα που επανεμφυτεύτηκε δεν θυμίζει την εικόνα που είχε πριν.

Η συζήτηση για αυτά τα συναισθήματα με τον γιατρό, βοηθά πολλούς ασθενείς να συμβιβαστούν με το αποτέλεσμα της επέμβασης.

Σε κάθε περίπτωση, να θυμάστε ότι η ποιότητα ζωής σχετίζεται άμεσα με τη στάση και τις προσδοκίες σας, όχι απλώς με την ανάκτηση της χρήσης των άκρων.

Share this post